Rezonans
Zgadywanie tego, co ktoś czuje i czego potrzebuje, tak trafnie, że jego ciało mówi „tak”. Na zgadywanie wystarczy „tak” albo „nie”, więc druga osoba nie musi niczego analizować.
Zgadywanie
Serce rezonansu. Zamiast pytać „co czujesz?”, mówimy „czy jesteś po prostu zmęczona?”. Zostawiamy wyjście („czy może…?”) i przyjmujemy poprawkę bez obrony.
Uznanie
Nazwanie tego, co jest, bez naprawiania. Zawsze jako pytanie: „Czy chciałbyś uznania dla tego, jak bardzo jest Ci teraz trudno?”
Rezonujący towarzysz
Wewnętrzny świadek, który patrzy na nas oczami miłości i akceptacji. Ktoś w środku, kto mówi „rozumiem” zamiast „weź się w garść”.
Okno przyjęcia
Przestrzeń, w której nasze emocje spotykają się z ciepłem. Jego granice poznajemy już jako niemowlęta: które uczucia rodzice umieli przyjąć, a przy których odwracali wzrok.
Obwody emocjonalne
Stare systemy mózgu, wspólne dla wszystkich ssaków: poszukiwanie, troska, zabawa, panika i żal, strach, złość, pożądanie. Działają pod słowami i podpowiadają, czego naprawdę potrzebujemy.
Nieświadome kontrakty
Ciche przysięgi złożone kiedyś, żeby przetrwać: „Nigdy nie będę ciężarem.” Kiedyś chroniły, dziś często blokują. W rezonansie zauważamy je i z czułością rozwiązujemy.
Podróż w czasie
Praktyka, w której wracamy w wyobraźni do trudnego wspomnienia i dajemy młodszemu sobie to, czego wtedy zabrakło: towarzystwo, ochronę, zrozumienie.
Standard Życzliwości
Zasada 2–3 w skali do 10. Do ćwiczeń bierzemy sprawy, które nie przytłoczą układu nerwowego. Mała sprawa potrafi zmienić zaskakująco dużo.
SOS rezonansowe
Pierwsza pomoc na trudny moment: oddech, potem uznanie szoku, potem bezradności, potem tego, co czujemy.
[Karta do pobrania]
Neurocepcja
Ciche sprawdzanie, które układ nerwowy robi bez przerwy: czy jestem bezpieczna? czy przynależę? czy jestem ważny? czy ktoś mnie słucha?